CRIV 56 COM 429 illégales, y compris les exportations de biens et de services vers celles-ci? Le gouvernement envisage-t-il d'interdire ou de restreindre les investissements, les services financiers et toute autre activité économique belge liée aux colonies israéliennes illégales? Et pour finir, le gouvernement considère-t-il que le maintien de la relation commerciale et financière avec les colonies israéliennes illégales est compatible avec les obligations de la Belgique au regard du droit international et des avis récents des juridictions internationales? Sur un autre sujet, vous avez annoncé que le gouvernement pourrait, enfin, engager la procédure de reconnaissance de l'État de Palestine. C'est une décision que nous réclamons depuis des années, mais soyons clairs: cette reconnaissance ne peut pas devenir un simple geste symbolique destiné à masquer l'inaction de votre gouvernement! Les conditions de votre majorité, qu’elle-même avait fixées, sont aujourd'hui remplies: les otages ont été rendus, le Hamas ne gouverne plus Gaza. Pourtant, pendant que vous hésitez encore, Israël continue ses bombardements, affame la population, détruit les infrastructures civiles et continue de violer le droit international en toute impunité. Reconnaître la Palestine est une nécessité politique et juridique, mais cela ne protégera pas les Palestiniens des bombes. Cela ne mettra pas fin au blocus. Cela n'empêchera pas les crimes qui se poursuivent chaque jour. Au-delà de la reconnaissance de l'État de Palestine, quelles sanctions concrètes votre gouvernement est-il prêt à prendre contre Israël? Êtes-vous enfin prêt à instaurer un embargo économique et à interdire les importations en provenance des colonies? Pour terminer, monsieur le ministre, il serait inutile de nous relire le même accord que vous avez lu, ici, il y a neuf mois. Y a-t-il du nouveau? Les partis qui bloquent cette question au sein de votre gouvernement ont-ils une marge de progression? Va-t-il enfin arriver quelque chose de concret ou sera-ce encore du blabla? Voilà des mois et des mois que l'on n'entend que des paroles sans voir aucune mesure concrète contre l'État génocidaire. 01.04 Achraf El Yakhloufi (Vooruit): Vooraleer te beginnen aan mijn vraag, mijnheer de minister, wil ik mij aansluiten bij de vraag die collega Almaci heeft gesteld aan de voorzitter. Ik ben blij dat de KAMER-3E ZITTING VAN DE 56E ZITTINGSPERIODE 5 15/07/2026 2025 voorzitter die duidelijk heeft laten klinken, maar ben zeer teleurgesteld dat de premier hier niet is. Collega’s, deze kwestie is voor veel mensen een dossier geworden, maar wat er elke dag gebeurt in Palestina – voor alle duidelijkheid, het gaat om veel meer dan Gaza alleen – en intussen ook in ZuidLibanon, gaat niet over cijfers. Het gaat over leven en dood, en toch durven partijen dat aan een ander dossier te koppelen, dat ze leuk vinden of waar ze bijvoorbeeld op willen besparen. Mijnheer de minister, dit gaat over mensen die al jaren in een situatie van onrecht leven, mensen die al jaren op z’n minst een signaal van erkenning verwachten vanuit het vrije Westen, dat zoveel normen en waarden heeft, die wij bijvoorbeeld in België altijd naar voren schuiven. We spreken over mensen die sterven tijdens een zogenaamd staakt-het-vuren, wat elke dag gebeurt, ook vanmorgen nog: kinderen, mama’s, papa’s, het maakt niet uit. We weten het en zien het gebeuren. Mijnheer de minister, in Gaza hebben de Palestijnen nog maar 30% van hun grondgebied. Het vredesplan wordt niet nageleefd. Terwijl er duidelijk was afgesproken dat er een neutraal bestuur moet komen, staat dat bestuur klaar, maar mag het Israël niet binnen. In Zuid-Libanon is exact hetzelfde aan het gebeuren. Toch kijkt Europa weg. We zagen het gisteren weer gebeuren. In de EU-Raad Buitenlandse Zaken hoorden we weer hetzelfde liedje over de importban, met eindeloos overleg, maar er zal opnieuw niets gebeuren en geen compromis komen. Dat bewijst voor de zoveelste keer dat we niet mogen wachten op een Europese consensus. Als Europa verlamd is, moet ons land het voortouw nemen. Daar staan we voor bekend en daar staat ons land voor. Collega’s, we moeten nu ingrijpen voordat – ik durf het hier te zeggen en ik denk dat iedereen het beseft – er geen tweestatenoplossing meer mogelijk is. Mijnheer de minister, belofte maakt schuld. Ik heb in de politiek geleerd dat je je aan gemaakte afspraken moet houden. Dat geldt binnen de meerderheid en in de politiek. Het akkoord ligt er. De juridische argumenten zijn al van tafel geveegd. Voer het akkoord dan uit. Waarop wachten we eigenlijk? Mijnheer de minister, ik waardeer u enorm, maar het is ook uw verantwoordelijkheid om met de vuist op tafel te slaan. U weet dat mijn ministers in deze regering en ikzelf u volop zullen steunen. De tijd van zalven en heel lief zijn, is voorbij. Het akkoord ligt al bijna een jaar op tafel. Wat is een politiek 2026 CHAMBRE-3E SESSION DE LA 56E LÉGISLATURE